หลงเงาลวง

เขา...ภูวินท์ ไม่ต่างจากเปลวเพลิงที่รุ่มร้อนดั่งเพลิงอเวจี พร้อมผลาญเผาเธอให้มอดไหม้เป็นจุณทุกเมื่อ แต่เธอ...ช่อแก้ว...กลับเก็บเปลวเพลิงนั้นไว้ในหัวใจ หวังได้รับเพียงไออุ่นในยามที่ใจเหน็บหนาว หนึ่งคนต้องการผลาญเผา อีกคนต้องการเพียงที่พักพิง สุดท้ายหัวใจของเธอจะมอดไหม้ หรือเปลวเพลิงนั้นจะมอดดับ…