ปณิธานกวี

บทกวีนิพนธ์นั้น ควรจะอยู่ในชีพจรของผู้ที่เกิดมาเป็นกวี จากมิติแท้จริงของดวงวิญญาณ เปรียบดั่งผู้สืบสายโลหิตแห่งฟ้าและดิน บทกวีนั้น สมควรจะเป็นลมหายใจเสียด้วยซ้ำไป คือ ทุกลมหายใจเสมอว่าจะเต็มไปด้วยบทกวี หรือมีบทกวีอยู่ทุกลมหายใจก็กล่าวได้ คงจะสร้างสมบารมีมาในการซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายภพชาตินัก…