นิยายเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าซ่ากับนักเขียน

เดี๋ยวนะ...นิยายเรื่องนี้เขียนเพื่ออวยตัวร้ายรูปงาม ส่วนฝ่ายพระนางฉิบหายกันถ้วนหน้าในตอนจบไม่ใช่เหรอ!? หัวจะปวด! อยู่ๆ ก็ทะลุมิติเข้ามาเป็นตัวละครในนิยายที่ตัวเองเขียน แถมยังต้องกลายมาเป็น ‘ฉู่เสี่ยวเฟิ่ง’ นางร้ายที่กลับใจเป็นสหายของนางเอก ซึ่งจะได้ลงเอยกับพระรองรูปงามที่แสนดี... จะบ้าเรอะ! ใครๆ…