ฉันต้องเป็นผู้ใหญ่ ทั้งที่ยังไม่รู้อะไรเลย

เวลาเราเจอเรื่องเจ็บปวดแล้วไม่อาจจัดการได้เราก็คิดว่าเรายังไม่โตพอ และถ้าเราเจ็บปวดก็แสดงว่าเราเป็นเด็กน้อย เราเลยทำเป็นเข้มแข็ง แล้วพร่ำบอกกับตัวเองว่า “เราเป็นผู้ใหญjแล้ว” ถ้อยความในหนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นให้แก่ผู้ที่เติบใหญ่ทั้งร่างกายและอายุแต่ยังมีเด็กคนหนึ่งที่หลงเหลืออยู่ในนั้น…