งะยันนิกยวกตอง

ผมเดินขึ้นไปสุดเนิน แล้วหย่อนกันนั่งลงบนพื้นกลางทางอย่างอ่อนแรงความหวังเลื่อนลอย ความคิดสับสนว้าวุ่น ตัดสินใจไม่ถูก ห่วงเพื่อน ๆ ก็ห่วงอาหารก็ไม่มีกินกันแล้ว นอกจากกินผักกูด ก็พอจะช่วยให้มีเรี่ยวแรงเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ผมยกขวดน้ำขึ้นจิบ เหลือไม่ถึงครึ่งขวด แกะขนุนป่าลูกเท่ากำปั้นกินลูกหนึ่ง…